 |
 |
|
|
شب يلدا-------- عيد قربان
لبّيك اللهمّ لبّيك،لبّيك لا شريك لك لبّيك،انّ الحمدو النّعمت لك و مُلك،لا شريك لك لبّيك
شور ز نو سر گیرید ، آمده قربان دگر بخشش و جود است و وفا ،عشق به میدان دگر جشن و سرور است و صفا ، یا جدل از نیکی و شر یک طرف حس پدری ، یک طرف آمال دگر گوش به فرمان خدا ، دل شده از سینه جدا این پسر است یا که پدر ، میدهد آوای دگر تیغ نهاده به گلو ، دل شده ریش از برِ او این چه قضا است و قدر ، یا چه سرانجام دگر میرسد از عرش ندا ،تیغ بیفکن ز قفا بهر اجابت به خدا ، آمده قربان دگر نفس شود کشته از او ، دل شود آشفته ی او یوسف گمگشته شود راهی کنعان دگر مکّه شده باغ برین ، لطف خدا را تو ببین نیک نمانی تو حزین ، بسته ای پیمان دگر این بود از لطف خدا ، کبر و غرور از تو جدا بال گشا سوی خدا ، در ره پرواز دگر
می گویند این شب تنها شب سال است که ثانیه ها کش می آیند . هر چند این کش آمدن تنها "2ثانیه " است ولی یک شب ایرانی را خاطره میزند " شب یلدا "
شب غمهای دلم جمله ، شب یلدا بود این غم کهنه ، زخون دل من پیدا بود شب یلدای دگر شد که روم باز به جمع این دل غمزده در جمع ِ همه ، تنها بود همه در هلهله و شور و غزلخوانی و جشن کس ندانست که در کنج دلم غوغا بود چه بُدم حاصل عمر زینهمه یلدا که بشد به جز از خون جگر ، اشک که نازیبا بود این فلک باز به یلدای دگر باز رسد هر نیکو نگرد زین گذر عبرتها بود شاید این فرصت یلدای نهایی باشد پس چرا قهر میان دلمان برجا بود آرزو بود مرا شاد بُدم در یلدا نشد این،دست نیاز دل من کوتاه بود جمله یلدا بگذشت،دی شد و ایام دگر نو بهار آمد و از چلّه حکایتها بود
پیشاپیش عید قربان و همینطور شب یلدا تون مبارک
آرزومند لحظاتی به یاد ماندنی در دردانه شب ایرانی که امسال پیوندی نیکو دارد با عید قربان .و امسال شبی
ملی را در کنار عیدی مذهبی ، جشن خواهیم گرفت .
سلام ای یار مه رویم منم دیوانه ی رویت کدامین غنچه رو بویم کشاند خاطرم سویت؟ سلام ای یار دیرینم من آن رسوای شیرینم بسان کوه کن فرهاد شدم آواره ی کویت زمین از تو ، زمان از تو تمام کهکشان از تو من ِ لیلا صفت چندیست شدم مجنون گیسویت گرم از درگهت رانی به کویت باز میآیم به سوی مأمن امن و خصال پاک و نیکویت خدا، تنها تو میدانی دلم کاشانه ی درد است سلامم را تو پاسخ ده
بارون
اشک آسمون رو شونه هامه قطره ای شبنم رو گونه هامه دل من ابری ، چشم من نمناک بارونه بارون ، میریزه رو خاک سیلی میزنه ، ابری دوباره غرشش درد رو یادم میاره یه روز ابری ، یه روز بی برگ سلام که گفتم ، جواب دادی سرد داد زدم از دل ، آسمون نالید کسی تو بارون اشکامو ندید بارون که بارید ، منم باریدم دلم که شکست ، خدا رو دیدم
کنج آسمون بازم رنگی شد دل من لبریز ،از قشنگی شد داره میباره هنوزم بارون خدای خوبم ، تو باهام بمون
جادوي نگاه
به جادوی نگاهی دل من بردی و دینم از دوست گسستم من و با باده نشینم یک عمر خمار نگهت بودم و هستم با جام می ای مستم و هم چله نشینم بر زلف چلیپای تو ای ساقی سرمست دست دلی آویخته و گوشه نشینم روز و شب من طی شد وایام به سر شد تا کی تک و تنها به برِ دل بنشینم ؟ خواهم به سر آید همه ایام فراقت این آخر عمری دمی خوشدل بنشینم
جنون عشق
دل تنهای مرا هیچ خریداری نیست دوستان دل مسپارید که دلداری نیست هیچ از روی صفا کس نشده یار کسی هرگز از عشق مگویید ، وفاداری نیست گفته اند " عشق " حراج دل سودا زده را عشق را با هوس یک شبه اش کاری نیست عارف و سالک و عاشق به کجایند همه ؟ خفته اند جمله به شهر ، آدم بیداری نیست دل سرگشته درنگ کن ، دمی مجنون باش زانکه مجنون صفتان را غم هوشیاری نیست من پی عشق و صفا در پی کویت گشتم غافل از اینکه جهان را گل بی خاری نیست
باز میلرزد درون سینه ها آهوی دل
پیشاپیش میلاد رئوفترین امام شیعیان امام رضا (ع ) رو حضور همه ی دوستان تبریک میگم
رويا
از جور زمانه بود آسوده نشینم؟؟
هر روز غمي تازه و هر روز حکايت یک روز ز آینده ی مجهول گریزم یک روز ، زدیروز و پریروز گریزم روزم چوشب و شب چه درازست ز بیداد از دست دل و دیده و دنیا بزنم داد بر لب بزنم خنده و در دل چه غمینم بر دوست چه گویم که چه سانم ؟ که همینم انديشه مرا بود که نومید نمانم ترسم که در این دایره ی شوم بمانم
بي پناه
پشت پرچین نگاهت ،غم رو دیدم ، دل من عمریه که با تو گفتم و شنیدم ، دل من روزای عمر تو تاریک رود شادیهات چه باریک گفتی خنده هاتو چیدن گفتی و منم که دیدم دل من آسمونت بی ستاره ، شادیهات تیکه و پاره غصه هات نداره چاره ، نا امیدی دل من تو و شادی و گدایی؟ تو و حسرت رهایی؟ تو یه عمره بی پناهی ! بی پناهی دل من تویی اون همدم بیمار توی اوج غم گرفتار هیچکسی نبود پناهت دل من تو و موج نا امیدی نشنیدی هیچ نویدی ساکت و خسته و خاموش گشته شادیهات فراموش بی پناهی دل من بی پناهی دل من بی پناهی دل من
سلام و سکوت و دیگر هیچ
در سراب زندگی از های و هوی زمان صدایی که به گوش میرسد صدای سکوت است من نوای گرم محبت را در سکوت هزاره ی زمان میشنوم مهر را نه با زبان بلکه با چشمانم میفهمم عشق و علاقه را نه به زبان که با سکوت دل می یابم من عاشق سکوت بوده و هستم من عاشق مهربانی و محبت و عطوفت و عشق بوده و هستم اما نمیدانم چرا اینبار به هنگام وداع هق هق گریه هایم ،سکوت فضا را شکست دلتنگ مهربانی ام سکوت و سکوت و سکوت و دیگر هیچ
پنجره ها
دردهای کهنه ی دل را پشت نقاب لبخند لبانم پنهان کرده ام و سرخی گونه هایم از سوز شراره های آتش دل است که از درون میسوزاندم و خاکستر جسمم رقصان در باد گرد حریم یار میچرخد و من خود به چشم میبینم که کسی را به من التفات نیست ، میگردم و میچرخم و سر خوش از خاطره ای زیبا در یادم به نهایت می اندیشم
پنجره ها خسته ترینها منم عاشق و آواره و ورسوا منم پنجره ها باز که ابری شدید باز که اندوه ستبری شدید پنجره ها عاشقی ناب کو شعشعه ی تابش آفتاب کو کاش که معشوقه ی من سر رسد عشق جفا دیده ام از در رسد کاش که این پنجره آبی شود محرم اسرار اقاقی شود پنجره ها غصه و غم تا به کی؟ سوز درون ، حسرت و ماتم به کی؟ پنجره ها روز شده، روز نو حرف ز شادی بگو از عشق شنو کاش که دل پنجره ای داشت ، نه؟ بهر صفا حوصله ای داشت ، نه؟ کاش که دل خسته و تنها نبود عاشق یک عشق هویدا نبود پنجره ها گرم ز شادی شوید شاد ز یک عشق خدایی شوید پنجره ها خسته ام از بیکسی مرده ام از اینهمه دلواپسی پنجره ها همدم روزم شوید عشق من و سنگ صبورم شوید پنجره ها روز و شبم تار شد گریه وغم روز و شبم کار شد پنجره ها روز و شبم شد سیه حاصل یک عمر گران شد تبه پنجره ها عاشق یک همدمم بی خبری ، دربه دری شد غمم پنجره ها باز دعایم کنید عاشق و سرمست رهایم کنید پنجره ها میروم از کوی غم تا شکفد غنچه ی عشق دم به دم
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه ششم اسفند 1386ساعت 16:37 توسط |
|
|
دلم تنگ است
يكي بود ، يكي نبود ،نميدونم اوني كه بود كجا بود كه هميشه نبودش قسمت ما بود .
نميدانم چرا امشب دلم تنگ است و روزِ روشنم چون شب سياه رنگ است نميدانم چرا هر نغمه و سازي بد آهنگ است دلم تنگ است دلم تنگ است دلم با مردمان شهر يكرنگ است ولي افسوس ، پشت چهره شان صد گونه نيرنگ است نميدانم چرا سنگ صبورِ اين دل تنها به جاي مهرباني ، بر سر جنگ است خدايا از چه رو بين من و شادي مسافت چند فرسنگ است ؟ فقط دانم كه رنگ آسمان آرزو ، بي رنگ ِ بي رنگ است خدايا بس دلم است
روزهاي كودكي ام آسمان آبي بود و همه ي گلها قرمز ،
هر چه ميگذشت آسمان بي فروغتر ميشد و گلها رنگ ميباخت. امروز آسمان گرفته و ابريست و تمام گلها خشكيده اند ، خدايا!! هراسم از فرداست
انتظار
به کویر دل من آمدی چه بیصدا و چه آرام و متین درد تنهایی را مرهمی بخشیدی و به ناگاه ، به یک دَم رفتی و دگر باره ، تمام غمها به دلم ریخته شد دیر گاهیست که لبخند و سرور با دل غمزده ام قهر شده است و کویر دل من با گهرهای اشک چشمم تر شده است باز روزی شاید خنده مهمان دل غم زده ی من گردد و در آنروز تو را منتظرم
خدايا درياب مرا
خواستم به من صبر عطا کند ، خدا فرمود : صبر حاصل رنج و سختی است ، عطا کردنی نیست آموختنی است .
از دوست رسیده ست مرا آنچه نکوست درمان همه درد نهانم هم از اوست این طاقت و صبروآنچه شادی وغم است از غیر نباشد ، همه از قدرت اوست
دلخوش عشق شما نیستم من ای اهل زمین عشق را در آسمان قلب و روح من ببین عشق من در ذهن و در جان من است عشق من تنها خدای ِ آسمان روشن است عشق من یادش بود آرام دل ، یاد او هر غصه ای را مرهم است گر، به او دل خوش بدارم روز و شب جان خسته کی فتد در تاب و تب ؟ گر سزاوار ره کویش شوم فارغ از دنیا شده ، سویش روم دل زقید بندها وا میشود در بهشت اولینش باز ماوا میشود |
